De realiteit

De realiteit in veel organisaties is dat leidinggevenden hun handen vaak meer dan vol hebben aan de dagelijkse gang van zaken. Waar de (ad hoc) actualiteit zo regeert komen deze richtinggevers nauwelijks toe aan zelfonderzoek en strategische koersbepaling. Een onbevredigende en dikwijls weinig effectieve situatie, die niet te lang mag duren. Leidinggevenden doen daarmee hun directe verantwoordelijkheidsgebied tekort (afdeling, afgesproken output, team, etc.), maar zeker ook zichzelf. Hier is het zaak om de regie te hernemen, weer in levendig contact te komen met uw directe werkomgeving en werk te maken van organisatieverbetering (zie richtingen, werkwijze en diensten).
Het waarborgen van goede resultaten, een constructieve werksfeer, een optimaal imago, klantgerichtheid en continu´teit voor de organisatie op langere termijn behoren immers tot de primaire opdracht van leidinggevenden!

De realiteit van het individuele welbevinden en presteren laat zich op een vergelijkbare wijze langs de meetlat leggen. Veelal worden we geleefd of we laten ons leven. Kiezen we nog wel zelf? Volgen we onze eigen doelen en waarden nog wel? Zijn we 'druk, druk' omdat we dat zelf willen of overkomt het ons? Genieten we wel echt en kunnen we nog echte aandacht voor 'de ander' opbrengen? Werken we nog voldoende vanuit onze eigen drijfveren of lopen we vooral in (andermans) ondefinieerbare tredmolens?
De ommekeer daarvan kiezen; het weer in jezelf komen, het hernemen van je kracht, het vergroten van de persoonlijke autonomie en het koers kiezen etc. verloopt via dezelfde soort processen (zie richtingen, werkwijze en diensten).